runhaarupsidedown

Door de jaren heen hebben we al heel wat verschillende ‘scholen’ gezien. Ongeveer 10 jaar geleden startte ik met lesgeven aan Sophie, toen we nog in Kalimantan woonden. Thuisonderwijs 1.0. Na onze verhuizing naar Nederland, gingen de meiden naar de basisschool in Nunspeet en de jongens naar de peuterspeelzaal. Toen we in 2023 weer naar Indonesie verhuisden, begon de volgende ronde homeschooling: dit keer gaf ik alle 4 kinderen les. En nu hebben we ons opnieuw ondergedompeld in een nieuwe schoolsetting: een Amerikaanse Internationale school. Ondertussen zijn de kinderen aardig gewend en is het heel normaal voor ze om hele dagen in het Engels te praten, lezen en denken. Maar hoe gaat het eigenlijk op zo’n school en wat zijn de verschillen met het Nederlandse schoolleven? Dat de jongens bijvoorbeeld geleerd hebben wat je (niet) moet doen als er een aap in de beurt komt. Want dat gebeurd nog wel eens, gewoon bij ons in de straat, in het park of zelfs bij het speeltuintje van school. En laatst kon Boaz in de pauze even niet buiten spelen, want er kroop een slang op het plein. Maar naast die exotische dieren, zijn er nog wel een aantal verschillen te vinden:

Schoenen aan? Check! Waterfles gevuld? Check! Huiswerk mee? Check! Iedere ochtend stappen we voor 8 uur in de auto en zetten we de kinderen af bij school. Waar we voorheen na het ontbijt langszaamaan in het schoolritme schoven, gewoon aan de keukentafel, zijn we nu aan het wennen aan ons nieuwe gewoon. De kinderen gaan sinds vorige week allemaal naar school!

Toen we in Indonesië woonden, reisden we regelmatig als gezin naar een van de andere eilanden. We kennen ondertussen mensen op verschillende plekken van het enorme land en zochten ze graag even op. Nu we in Maleisië wonen, en Sophie naar school gaat, zijn we veel meer ‘gewoon’ thuis. In de vorige blog schreef ik over het verlopen van je paspoort, iets waar je veel meer bij bepaald wordt als je naar het buitenland verhuisd. Maar een van de grootste herkenningspunten van leven over de grens: is het grote uitzoek- en regelmatig stress-werk van ... visa’s. Om deze blog niet te saai of overdreven lang te maken, zal ik je de details besparen. Maar het aanvragen en uitzoeken van een visum is altijd weer een uitdaging. Op dit moment heeft precies de helft van ons gezin het befaamde papiertje met de juiste stempels en handtekeningen in zn paspoort. De andere helft dus nog niet. En daarom moeten we toch elke 3 maanden even het land uit, om daarna bij de grens weer een nieuwe stempel en daarmee toestemming te krijgen om 90 dagen te mogen blijven. Dat klinkt heel makkelijk, wat het in de meeste gevallen ook is. Maar die toestemming wordt toch niet altijd gegeven, wat het enorm zenuwslopend maakt.Wat helemaal niet saai is, is het ontdekken van nieuwe landen en plaatsen. Zo maakten we twee weken geleden met elkaar zo’n ‘verplichte’ visa-run, en reden we vanaf huis binnen anderhalf uur de grens over naar Thailand en nog weer twee uurtjes later waren we bij Hat Yai. Het was een kortere trip dan toen we naar Kuala Lumpur reden (om eventjes nieuwe paspoorten aan te vragen), en toch kwamen we in een volledig andere wereld. Het geld is er anders, de taal is anders en zelfs niet eens te lezen, het landschap en de wegen zijn anders, de religie is er anders en ondanks dat we ons al jaren thuis voelen in Azië voelden we ons ineens weer een vreemde.

Wanneer moet jij weer een nieuwe aanvragen? Op je paspoort staat de datum waarop je deze hebt ontvangen en tot wanneer hij geldig is. Voor volwassenen is dit 10 jaar en voor kinderen 5. Dit zijn feiten waar jij wellicht helemaal niks mee hebt, maar wat voor ons toch behoorlijk belangrijk is. Helemaal omdat die 5 jaren van het kinderpaspoort, vaak nog flink wordt ingekort bij het reizen naar bepaalde landen of bij het aanvragen van een visum, of in ons geval bij het inschrijven op een internationale school. Daar moet het paspoort nog minimaal 2 jaar geldigheid hebben en als dat niet zo is, moet je een nieuwe aanvragen.

Het is al ruim 2 maanden geleden dat we voor het laatst een blog schreven. Nou is het niet zo dat er geen bijzonderheden zijn om wat over te delen. Er gebeurd juist super veel! Eens kijken wat we de afgelopen weken allemaal hebben meegemaakt:Er was kerst, en Sophie gaf zich op om herder te spelen tijdens het kerstfeest in de kerk. Super dapper van haar, ze kende nog helemaal niemand en toch deed ze mee! Oud&nieuw vierden we op z’n Hollands. We waren door Nederlandse vrienden uitgenodigd om oliebollen te komen eten en zelf namen we appelflappen mee. Het werd een heel gezellige avond, waarop we nog een ander Nederlands gezin leerden kennen die er die avond ook waren. Wat iets minder Hollands was, waren de duik in het zwembad (een beetje afkoelen met 30+ graden) en het ontbreken van vuurwerk. Blijkbaar gaat er volgende maand met Chinese Newyear genoeg geknalt worden, dus was de rustige nacht eigenlijk wel prima.

‘Slowy was toch best snel!’ zei Boaz toen zijn pasgevonden slak uit onze tuin was ontsnapt. Iedere dag lopen we wel een rondje door onze wijk. Om even te schommelen of te klimmen bij het speeltuintje, of wat nieuwe straatjes te ontdekken en uit te zoeken welke winkels er zijn. En tijdens zo’n tochtje vond hij haar – of hem. En hij had nog nooit zo’n lief diertje gezien. Slakken waren echt zijn lievelingsdieren. Helaas was de slome slak de volgende dag nergens meer te bekennen. Veel tijd om te treuren was er niet, want een nieuw lievelingsdier was gauw gevonden. Er zat een aap op de muur van onze tuin! Met wat enthousiaste gilletjes en sprongetjes keken we de aap na, die gauw over het afdakje rende en daar bleken er nog een stuk of 12 vriendjes te zitten. Nieuwsgierig keken ze door het gat wat ergens halverwege het afdakje zit en nu vroegen we ons af wie er nou eigenlijk ‘aapjes aan het kijken' was? Geloof het of niet, apen zijn toch echt Boaz’ lievelingsdieren! En hoe schattig ze er ook uitzagen, we zijn er nu toch wat minder zeker van dat alle ramen open zetten een goed idee is. Het waait zo wel lekker door, maar we zijn de enigen in onze straat die dat doen, en bij nader inzien komt dat misschien niet alleen omdat de meeste buren hun airco overdag aanzetten...