runhaarupsidedown

Toen we in Indonesië woonden, reisden we regelmatig als gezin naar een van de andere eilanden. We kennen ondertussen mensen op verschillende plekken van het enorme land en zochten ze graag even op. Nu we in Maleisië wonen, en Sophie naar school gaat, zijn we veel meer ‘gewoon’ thuis. In de vorige blog schreef ik over het verlopen van je paspoort, iets waar je veel meer bij bepaald wordt als je naar het buitenland verhuisd. Maar een van de grootste herkenningspunten van leven over de grens: is het grote uitzoek- en regelmatig stress-werk van ... visa’s. Om deze blog niet te saai of overdreven lang te maken, zal ik je de details besparen. Maar het aanvragen en uitzoeken van een visum is altijd weer een uitdaging. Op dit moment heeft precies de helft van ons gezin het befaamde papiertje met de juiste stempels en handtekeningen in zn paspoort. De andere helft dus nog niet. En daarom moeten we toch elke 3 maanden even het land uit, om daarna bij de grens weer een nieuwe stempel en daarmee toestemming te krijgen om 90 dagen te mogen blijven. Dat klinkt heel makkelijk, wat het in de meeste gevallen ook is. Maar die toestemming wordt toch niet altijd gegeven, wat het enorm zenuwslopend maakt.Wat helemaal niet saai is, is het ontdekken van nieuwe landen en plaatsen. Zo maakten we twee weken geleden met elkaar zo’n ‘verplichte’ visa-run, en reden we vanaf huis binnen anderhalf uur de grens over naar Thailand en nog weer twee uurtjes later waren we bij Hat Yai. Het was een kortere trip dan toen we naar Kuala Lumpur reden (om eventjes nieuwe paspoorten aan te vragen), en toch kwamen we in een volledig andere wereld. Het geld is er anders, de taal is anders en zelfs niet eens te lezen, het landschap en de wegen zijn anders, de religie is er anders en ondanks dat we ons al jaren thuis voelen in Azië voelden we ons ineens weer een vreemde.

Wanneer moet jij weer een nieuwe aanvragen? Op je paspoort staat de datum waarop je deze hebt ontvangen en tot wanneer hij geldig is. Voor volwassenen is dit 10 jaar en voor kinderen 5. Dit zijn feiten waar jij wellicht helemaal niks mee hebt, maar wat voor ons toch behoorlijk belangrijk is. Helemaal omdat die 5 jaren van het kinderpaspoort, vaak nog flink wordt ingekort bij het reizen naar bepaalde landen of bij het aanvragen van een visum, of in ons geval bij het inschrijven op een internationale school. Daar moet het paspoort nog minimaal 2 jaar geldigheid hebben en als dat niet zo is, moet je een nieuwe aanvragen.

Het is al ruim 2 maanden geleden dat we voor het laatst een blog schreven. Nou is het niet zo dat er geen bijzonderheden zijn om wat over te delen. Er gebeurd juist super veel! Eens kijken wat we de afgelopen weken allemaal hebben meegemaakt:Er was kerst, en Sophie gaf zich op om herder te spelen tijdens het kerstfeest in de kerk. Super dapper van haar, ze kende nog helemaal niemand en toch deed ze mee! Oud&nieuw vierden we op z’n Hollands. We waren door Nederlandse vrienden uitgenodigd om oliebollen te komen eten en zelf namen we appelflappen mee. Het werd een heel gezellige avond, waarop we nog een ander Nederlands gezin leerden kennen die er die avond ook waren. Wat iets minder Hollands was, waren de duik in het zwembad (een beetje afkoelen met 30+ graden) en het ontbreken van vuurwerk. Blijkbaar gaat er volgende maand met Chinese Newyear genoeg geknalt worden, dus was de rustige nacht eigenlijk wel prima.

‘Slowy was toch best snel!’ zei Boaz toen zijn pasgevonden slak uit onze tuin was ontsnapt. Iedere dag lopen we wel een rondje door onze wijk. Om even te schommelen of te klimmen bij het speeltuintje, of wat nieuwe straatjes te ontdekken en uit te zoeken welke winkels er zijn. En tijdens zo’n tochtje vond hij haar – of hem. En hij had nog nooit zo’n lief diertje gezien. Slakken waren echt zijn lievelingsdieren. Helaas was de slome slak de volgende dag nergens meer te bekennen. Veel tijd om te treuren was er niet, want een nieuw lievelingsdier was gauw gevonden. Er zat een aap op de muur van onze tuin! Met wat enthousiaste gilletjes en sprongetjes keken we de aap na, die gauw over het afdakje rende en daar bleken er nog een stuk of 12 vriendjes te zitten. Nieuwsgierig keken ze door het gat wat ergens halverwege het afdakje zit en nu vroegen we ons af wie er nou eigenlijk ‘aapjes aan het kijken' was? Geloof het of niet, apen zijn toch echt Boaz’ lievelingsdieren! En hoe schattig ze er ook uitzagen, we zijn er nu toch wat minder zeker van dat alle ramen open zetten een goed idee is. Het waait zo wel lekker door, maar we zijn de enigen in onze straat die dat doen, en bij nader inzien komt dat misschien niet alleen omdat de meeste buren hun airco overdag aanzetten...

De afgelopen weken in het kort: - we vierden de bruiloft van lieve Indonesische vrienden. Bruiloften beginnen hier aan het eind van de dag en ‘s avonds rond 10 uur is het weer afgelopen. Eten is er in overvloed en gezelligheid ook!- deze weken staan in het teken van ‘de laatste keer dit en laatste keer dat’.- onze auto is verkocht, ons huis is zo goed als leeg en een stuk of 8 koffers zitten propvol. - niet alles past in de koffer, dus om de laatste spulletjes een nieuw huis te geven, hielden we een soort rommelmarkt voor ons huis. Binnen een uur was alles weg! - we namen afscheid in de kerk en voelden ons geliefd en gezien. Hoe bijzonder dat we dit overal op de wereld mogen ervaren. Een familie ver van huis. - goed nieuws voor Sophie: ze kan met het tweede semester (Januari) beginnen op haar nieuwe school. 

De weken vliegen voorbij. En terwijl er dagelijks heftige wereldproblemen in nieuwsberichten op ons afkomen, speelt ook ons gewone en o zo bijzondere leven zich af. In onze vorige blog schreef ik nog over het verrassingsbezoek van mijn ouders, ondertussen is ook mijn oudste zus voor bijna 3 weken op bezoek geweest. Ze keek en deed mee met onze (school-)routines en in de middagen en weekenden zochten we de speciale plekjes van Bali op. Het was ‘gewoon’ subtropisch warm en de verkoeling van een zwembad of een duik in zee was daarom heel welkom. En dan te bedenken dat we half september nog zoveel regen hadden dat er enorme overstromingen op Bali waren. Auto’s spoelden weg door de kracht van het water, bruggen braken af en huizen vulden zich met modder en sommigen storten zelfs in. Bizar om dit van dichtbij mee te maken, al  hebben we er zelf gelukkig geen overlast van gehad. Over ons gewone en bijzondere leven gesproken…